Mezuniyet Elbisesi ve İlahi Adalet
Babamın vefat eden annemin gelinliğinden elleriyle diktiği o mezuniyet elbisesini giydiğimde, bir an için annem sanki yanımdaymış gibi hissettim. Sonra en katı öğretmenim herkesin önünde beni küçük düşürdü… ta ki bir polis memuru araya girip her şeyi değiştirene kadar. Babamı oturma odasında dikiş dikerken ilk gördüğümde, dürüst olmak gerekirse bir terslik olduğunu düşünmüştüm.O bir tesisatçıydı; elleri nasırlı, dizleri ağrılı, botları yılların yorgunluğundan aşınmış bir adamdı. Dikiş dikmek onun yapacağı bir iş değildi. Yine de oradaydı; yumuşak fildişi kumaşın üzerine eğilmiş, kapalı dolap kapaklarının ardında sırlar saklıyor ve kahverengi kağıt paketleri gizliyordu. Başını kaldırmadan, "Hadi yat artık Selin," dedi. O zamanlar, hayatım boyunca giyeceğim en anlamlı şeyi hazırladığını fark etmemiştim. Dikiş dikmeyi nasıl bildiğini sorduğumda, omuz silkerek geçiştirmişti. "İnternetten videolar izledim… bir de annenin eski dikiş kutusu işte."Bu cevap beni güldürmüştü ama aynı zamanda tedirgin de etmişti. Babam Ahmet böyle bir adamdı. Her şeyi tamir edebilir, bir kap yemeği günlerce yetirebilir ve neredeyse her şeyde bir mizah bulabilirdi. Annem ben beş yaşındayken vefat ettiğinden beri hep böyleydi; sadece ikimiz kalmıştık. Maddi durumumuz hep kısıtlıydı, bu yüzden çok fazla şey istememem gerektiğini erkenden öğrenmiştim. Mezuniyet balosu dönemi geldiğinde herkes pahalı elbiselerden, ayakkabılardan ve büyük planlardan bahsediyordu. Babama sessizce, yeni bir elbise yerine ödünç bir şeyler bulabileceğimi söyledim. Bana dikkatlice baktı ve "Elbise işini bana bırak," dedi. Önce güldüm; ondan böyle bir şey duymak imkansız gibi geliyordu ama ciddiydi. Bundan sonra bazı şeyler dikkatimi çekmeye başladı. Dolap hep kapalı kalıyordu. Paketler bir görünüyor, bir kayboluyordu. Geceleri dikiş makinesinin hafif tıkırtısını duyabiliyordum. Bir akşam onu lamba ışığı altında çalışırken yakaladım; kumaşı sanki çok narin ve önemli bir şeymiş gibi özenle yönlendiriyordu. Neredeyse bir ay boyunca bu bizim rutinimiz haline geldi. Geç saatlere kadar oturuyor, parmaklarına iğne batıyor, hatta bir iki kez hem dikiş dikip hem yemek yapmaya çalışırken yemeği yakıyordu. Bu sırada okul, edebiyat öğretmenim Tülin Hanım yüzünden daha da çekilmez oluyordu. Hiç bağırmazdı ama o sessiz ve iğneleyici yorumları her şeyi daha da kötüleştirirdi. Beni küçük hissettirmenin bir yolunu hep bulurdu; ödevlerimi, tavırlarımı, hatta görünüşümü sesini hiç yükseltmeden eleştirirdi.